Żakiewicz Zbigniew, Biały karzeł

Pełny opis Żakiewicz Zbigniew, Biały karzeł

„Biały karzeł" jest powieścią o „ego". Kto to jest „ja"? Jakie są granice „ego"? Dokąd sięga władza subiektywizmu?

"(...) powieść psychoanalityczna została wyprowadzona - w tym jest jej walor największy - z konwencji powieści psychologicznej. Żakiewicz nie zastosował psychologicznych niuansowań, monologu wewnętrznego itp. On użył środków tradycyjnie realistycznych, powiedziałbym więcej, wyostrzył realistyczne narzędzia do subtelności parodii. Ostra świadomość stylistyczna zastosowana do wyrażenia maksymalnej nieświadomości psychologicznej. To zderzenie niewspółmierności jest olbrzymią atrakcją „Białego Karła". Odmiany świadomości, produkty rozszczepienia jaźni zostały przez Żakiewicza zobiektywizowane parodią, karykaturą nawet, a więc bardzo współczesną formą nadużycia realizmu (...)

Żakiewicz posiada, powiedziałbym posiada w nadmiarze to, co nie jest udziałem wszystkich pisarzy: maksymalną świadomość stylu. Nie chcę doszukiwać się genealogii, ale styl jego powieści nie ma sobie równego w twórczości literackiej jego generacji".

Zbigniew Bieńkowski - „Twórczość", 1972